Strafzaak versus mediation

In Blog

Strafzaak versus mediation

Of ik iemand kan helpen die in scheiding ligt en die door toedoen van zijn zoon en vrouw door de politie uit zijn eigen huis is gezet.
Deze vraag kreeg ik van een collega advocate die haar cliënt helpt bij diens scheiding.
Ik nodig de cliënt uit op mijn kantoor en zie een gebroken man.
Emotioneel en murw van alle kinderachtige ruzies en conflicten met zijn bijna ex- vrouw en zoon van 26.
Hortend en stotend kwam het verhaal eruit.

Zijn vrouw wilde na een lang huwelijk van hem af. Zijn volwassen zoon van 26 koos partij voor moeder, zijn dochter voor hem.
Het gegeven dat man en vrouw nog onder een dak woonde, zorgde voor de nodige ergernissen over en weer waar de zoon een vervelende rol in speelde.
De zoon woonde al een tijd niet meer thuis maar had daar nog wat spullen staan.
Deze keer kwam hij weer eens met een vriendin van hem en moeder zijn spullen ophalen met de nodige vertoon.
Toen vader boven wilde kijken wat ze mee wilden nemen werd de deur geblokkeerd.
Later vertelde zoon dat hij werd mishandeld omdat vader boven een deur had geopend waar de zoon achter zat.
Deze deur zou tegen zijn knie en elleboog zijn aangekomen.
Vreemd genoeg reppen moeder en vriendin over zijn rug.

Als partijen elkaar vervolgens over en weer filmen omdat het verbaal weer eens escaleert, loopt zoon op een gegeven moment de deur uit en duwt vader de deur achter hem dicht.
Aangezien de Timberland schoen van de zoon nog niet uit de deuropening is, klapt de deur tegen naar het lijkt zijn schoen. Hij stelt later zijn rug. Op de filmpjes is dit niet duidelijk te zien.
Op hoge toon en een groot gevoel voor dramatiek schreeuwt hij uit:  “Ik heb jou geen toestemming gegeven om mij pijn te doen!!!” 
De politie wordt gebeld, cliënt wordt meegenomen en mag vervolgens zijn huis niet meer in. Hij krijgt een huisverbod van maar liefs 10 dagen opgelegd. Op dat moment wordt wat vader eerder heeft gezegd tegen de politie compleet genegeerd.
Omdat de zoon niet wil verschijnen bij de bemiddelingsgesprekken ‘omdat hij alleen wil komen als er een gespierde bewaker bij zit’, worden die 10 dagen nog eens verlengd.
Immers is er gevaar voor de zoon zo stelt men, terwijl de zoon feitelijk helemaal niet thuis woont.

Bij de bestuursrechter aangekomen maakt deze korte metten met het huisverbod en cliënt mag eindelijk naar huis.
Nu nog de strafzaak tot een goed einde zien te brengen.

Ik verzoek moeder, zoon en vriendin te mogen horen als getuigen omdat zij belastende verklaringen hebben afgelegd die door cliënt worden betwist.
Er vindt een weinig constructief verhoor plaats van de zoon, omdat deze meent te bepalen welke vragen ik wel en niet stel en welke hij beantwoordt of niet.
De rechter-commissaris helpt ook niet mee door op te merken, waar de getuige nota bene bij zit, dat ik ‘hoog in mijn energie zit’.
Zij biedt de getuige zijn theatrale momentjes tot ik het zat ben en besluit geen verdere vragen te stellen omdat ik besef beter af te zijn bij de zittingsrechter.

Hoewel ik die week van de inhoudelijke behandeling van de zaak bij de zittingsrechter hondsberoerd ben van de griep, raap ik mezelf bij mekaar.
Ik kan deze zaak niet uitbesteden aan een collega. Daarvoor gun ik de beste man te zeer een goed einde aan deze nare zaak.
Aangekomen bij de zittingszaal, wordt ‘het slachtoffer’ en zijn moeder vanuit een speciale slachtofferkamer aangevoerd.
Zij nemen plaats schuin achter cliënt en mij. De spanning is werkelijk om te snijden.
Van de zijde van cliënt het verdriet en de frustratie om te eindigen in een strafbankje, na – in zijn beleving – jarenlang naar beste kunnen te hebben gezorgd voor vrouw en drie kinderen.
Van achter onze ruggen de bijna voelbare haat en wraakgevoelens van ongetwijfeld jarenlang opgebouwde frustraties hunnerzijds.

De rechter neemt het woord en benoemt vrijwel direct de voelbare spanning en emoties. Zij merkt terecht op, dat de emoties in de zaal bijna voelbaar zijn en dat zij meent dat deze kwestie eigenlijk niet in het strafrecht thuis hoort. Zij vraagt waarom eerder niet gekozen is voor mediation, in plaats van het doorlopen van een strafrechtelijk proces waarmee mijn cliënt mogelijk een strafblad oploopt. Wij geven aan dat wij wel degelijk open staan voor mediation, maar dat de aangever in het voorgaande jaar duidelijk te kennen heeft gegeven niet in gesprek te willen met zijn vader. De rechter vraagt de aangever of het niet beter zou zijn de gehele kwestie gewoon uit te praten in een mediation in plaats van de zitting door te zetten. Op hoge toon geeft deze te kennen dat hij dat niet wil. De rechter kan niet anders dan de zaak voort te zetten. Met alle aanwezigen in de zaal worden de verschillende filmpjes bekeken en besproken wat daar wel of juist niet op is te zien. De stukken worden voorgehouden aan cliënt die daarop mag reageren. Hierna eist de officier van justitie een veroordeling voor mishandeling, een straf voor mijn cliënt alsook betaling van een schadevergoeding aan de zoon. Ik raap door mijn koorts heen alle passie die ik in mijn lijf kan vinden bij elkaar en vang mijn pleidooi aan.
Wat zien we nu eigenlijk op de filmpjes: wat aangever zegt, of wat cliënt vertelt. Beide kan, dit is niet goed te zien. Ook het letsel in de nek is niet persé door cliënt veroorzaakt middels het dichtknijpen van de keel zoals aangever stelt, maar waarschijnlijk voortgekomen uit het duw en trekwerk na het voordeur incident. Immers is op beeld wel goed te zien, dat cliënt zijn zoon absoluut niet bij de keel heeft gegrepen. Ik concludeer tot vrijspraak en afwijzing van de schadevergoeding.

De rechter denkt even na en neemt haar besluit. Zij spreekt cliënt geheel vrij, zowel voor de gebeurtenissen op de bovenverdieping als bij de deuropening. Niet omdat zij niet gelooft dat de deur tegen de zoon is aangekomen toen cliënt deze dicht duwde, maar omdat zij geen overtuiging heeft dat cliënt hiermee opzettelijk zijn zoon pijn wilde doen. Voor mishandeling is opzet nodig, deze ontbreekt, aldus de rechter.
Eenmaal buiten komt bij cliënt de ontlading van een jaar lang juridische ellende met zijn bloedeigen zoon en inmiddels ex-vrouw.
Eindelijk een eind aan ook de strafzaak.

Terug in mijn bed denk ik nog over de zaak na. Waarom wordt mediation bij dit soort zaken niet gewoon verplicht gesteld? Waarom al die zaakjes toch door dat hele strafrechtelijke proces duwen met alle ernstige consequenties van dien. Onnodige proceskosten, veel stress aan beide zijden, een mogelijk strafblad aan de zijde van de verdachte dat problemen oplevert met een VOG, werk en reizen en een onherstelbare familierelatie. Zet mensen met elkaar aan tafel met een professional erbij en praat het uit.
Dat gaat sneller, is goedkoper en komt mijns inziens ook de intermenselijke relaties ten goede.

Recommended Posts

Laat een bericht achter